Yabancı İnternet Reklamında Stopaj – Danıştay 3. D 2025/5593

Türkiye’deki bir şirket, ürününü tanıtmak için yurt dışında yerleşik bir platformdan internet reklamı satın alıyor. Reklamı veren şirketin Türkiye’de ofisi, çalışanı ya da sunucusu yok; ödeme doğrudan yurt dışına gidiyor. Peki bu ödemeden yüzde 15 kurumlar vergisi kesintisi yapılması hukuka uygun mu? Danıştay Üçüncü Dairesi, ihtirazi kayıtla verilmiş bir muhtasar beyanname üzerine açılan davada bu soruya “evet” dedi; ancak gerekçesini, iş yeri kavramının dijital hizmetlere nasıl uygulanacağı üzerine kurdu. Kararın karşı oyu ise sorunu çok daha temel bir noktaya, verginin kanuniliği ilkesine taşıdı.
Danıştay 3. Dairesi, 16.12.2025 tarihli ve E.2024/4326, K.2025/5593 sayılı kararıyla, davacı şirketin temyiz istemini oyçokluğuyla ve kesin olarak reddetmiş; böylece stopaj tahakkukunun kaldırılması ve iadesi istemiyle açılan davanın reddi yerinde kalmıştır.
🧩 Kesintinin yasal zinciri: VUK 11/7’den 476 sayılı Karara
Uyuşmazlığı anlamak için kesinti yükümlülüğünün hangi hükümlerin birleşmesiyle ortaya çıktığını görmek gerekir. Kararda ve karşı oyda yer verilen düzenlemeler şöyle sıralanabilir:
- KVK 3/2 ve 3/3: Kanuni ve iş merkezinin ikisi de Türkiye’de bulunmayan kurumlar dar mükelleftir ve yalnız Türkiye’de elde ettikleri kazanç üzerinden vergilendirilir. Dar mükellefiyette ticari kazanç, VUK hükümlerine uygun Türkiye’deki iş yeri veya daimi temsilci aracılığıyla elde edilen kazançtır.
- VUK 11/7 (6745 sayılı Kanun, 2016): Cumhurbaşkanına; ödeme yapılanın mükellef olup olmamasına, işlemin elektronik ortamda yapılıp yapılmamasına bakılmaksızın vergiye tabi işlemlere taraf veya aracı olanlara vergi kesintisi yaptırma ve farklı kesinti oranları belirleme yetkisi verir.
- KVK 30/1-d: Dar mükellefiyete tabi kurumlara VUK 11/7 kapsamında yapılan ödemelerden yüzde 15 kurumlar vergisi kesintisi yapılır.
- 476 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı (RG 19.12.2018): 1.1.2019’dan itibaren internet ortamında reklam hizmeti verenlere veya bu hizmete aracılık edenlere yapılan ödemelerden, dar mükellef kurumlar için yüzde 15 kesinti öngörür.
- VUK 156: Ticari, sınai, zirai veya mesleki faaliyetin icrasına tahsis edilen veya bu faaliyetlerde kullanılan yer iş yeridir.
Karşı oyda ayrıca aynı 476 sayılı Kararla gerçek kişilere yapılan ödemelerde Gelir Vergisi Kanunu’nun 94. maddesi kapsamında yüzde 15, tam mükellef kurumlara yapılan ödemelerde ise yüzde 0 oranının belirlendiği hatırlatılmıştır. Uyuşmazlık, bu zincirin dar mükellef kurumlara uzanan halkasıyla ilgilidir.
🏛️ Dava nasıl açıldı, derece mahkemeleri ne dedi?
Davacı anonim şirket, yurt dışında yerleşik kurumlardan internet ortamında reklam hizmeti almış ve bu ödemeler için 2023 yılının Haziran dönemine ait muhtasar ve prim hizmet beyannamesini, kesinti yapılmaması gerektiği yönünde ihtirazi kayıtla vermiştir. Vergi idaresi çekinceye itibar etmeden tahakkuk yapmış, şirket ödenen stopajın ihtirazi kayda konu kısmının kaldırılmasını ve tecil faiziyle iadesini istemiştir.
Vergi mahkemesi, Google ve Facebook gibi yurt dışında bulunan şirketlerin Türkiye’deki reklam faaliyetinden kazanç elde ettiklerini, bu nedenle işe başlama bildiriminde bulunarak iş yeri açmak zorunda olduklarını, bu yükümlülüğe uymamalarının ne vergi borcunu ne de kendilerine ödeme yapanların kesinti sorumluluğunu ortadan kaldıracağını belirterek davayı reddetmiştir. Bölge idare mahkemesi istinaf başvurusunu İYUK 45/3 uyarınca reddetmiştir.
Temyizde şirket şu itirazları ileri sürmüştür:
- Kesinti yükümlülüğü getiren düzenleme Anayasa’ya aykırıdır.
- Reklam hizmeti alınan kurumların Türkiye’de ne çifte vergilendirmeyi önleme anlaşmalarına ne de VUK’a uygun bir iş yeri vardır; bu nedenle vergilendirilebilecek bir kazançtan söz edilemez.
- Türkiye’de iş yeri bulunmayan şirketlerin Türkiye’de elde ettiği gelir üzerinden zaten dijital hizmet vergisi alınmaktadır.
Davalı idare savunma vermemiş, tetkik hâkimi temyiz isteminin reddi yönünde görüş bildirmiştir.
🌐 Çoğunluk görüşü: web sayfası iş yeri mi?
Daire, ödemelerin internet reklam hizmetine ilişkin olduğu ve hizmeti veren kurumların dar mükellef olduğu konusunda ihtilaf bulunmadığını tespit etmiş; uyuşmazlığın bu kurumların kazancı Türkiye’de bulunan bir iş yerinde elde edip etmediklerine bağlı olduğunu belirtmiştir.
Çoğunluk, VUK 156’daki iş yeri tanımının ikili bir yapıda olduğunu vurgulamıştır: Bir yanda faaliyete tahsis edilen ve maddede tek tek sayılan yerler (mağaza, yazıhane, depo, şantiye gibi), diğer yanda maddede sayılmasa da ticari faaliyette kullanılan herhangi bir yer. İkinci kategori sayesinde sayılanların dışındaki yerler de iş yeri kabul edilebilir.
Bu çerçevede Daire şu sonuca varmıştır: Dar mükellef kurumlar reklam hizmetini Türkiye’den erişim sağlanan web sayfası ve/veya mobil uygulamalar üzerinden sunmakta ve bu hizmetten Türkiye’de yararlanılmaktadır. Bu nedenle söz konusu web sayfaları ve uygulamalar, bu kurumlar bakımından “ticari kazancın elde edildiği yer”, yani iş yeri olarak kabul edilmelidir. Kazanç Türkiye’deki bir iş yerinde elde edildiğine göre tahakkukta hukuka aykırılık yoktur.
Kararın ince bir noktası dikkat çekmektedir: Daire, ilk derece mahkemesinin kararını “yazılı gerekçeyle” verdiğini, istinaf kararının ise “sonucu itibarıyla” hukuka uygun olduğunu belirtmiştir. Yani Danıştay, yabancı şirketin iş yeri açma zorunluluğuna dayanan ilk derece gerekçesini değil, dijital erişim noktasının bizzat iş yeri sayılması gerekçesini benimsemiştir.
🗳️ Karşı oy: verginin kanuniliği ilkesi
Karar oyçokluğuyla verilmiştir. Karşı oy, iş yeri tartışmasına girmeden sorunu doğrudan yetki normunun anayasallığında görmektedir. Karşı oydaki temel argümanlar şunlardır:
- Sınırsız yetki: VUK 11/7, Cumhurbaşkanına ödeme yapılanın mükellef olup olmamasına bakılmaksızın kesinti yaptırma yetkisi vermektedir. Bu yetki, kanunda yer almadığı hâlde hem kesinti yapan hem de kesinti yapılan için vergi yükümlülüğü getirmeye dönüşmektedir.
- Anayasa 73/3: Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Karşı oy, Anayasa Mahkemesinin önceki kararlarına dayanarak kanunun bu konuda yürütmeyi yetkili kılamayacağını vurgulamaktadır.
- Anayasa 73/4: Cumhurbaşkanına ancak muaflık, istisna, indirim ve oranlarda, kanunun belirttiği alt ve üst sınırlar içinde değişiklik yetkisi verilebilir. VUK 11/7’deki yetki bu sınırlı ve koşullu yetkiler arasında sayılmamıştır.
- Vergi sorumluluğu ile vergi yükümlülüğü ayrımı: VUK 8 ve 11’in ilk fıkraları, başkasının vergi borcu için kesinti yapan sorumluyu düzenler; 11/7 ise sorumlu belirlemenin ötesine geçerek kesinti zorunluluğu getirme yetkisi tanımaktadır.
Karşı oy sahipleri bu nedenlerle VUK 11/7 ile KVK 30/1-d hükümlerinin Anayasa’nın 2, 7, 13, 35 ve 73. maddelerine aykırı olduğu ve iptalleri için Anayasa Mahkemesine başvurulması gerektiği görüşüyle karara katılmamıştır. Çoğunluk ise bu yönde bir itiraz yoluna gitmemiştir.
📊 Reklam veren şirketler için ne anlama geliyor?
Karar kesin olarak verilmiştir ve Danıştay 3. Dairesinin dar mükellef reklam şirketlerine yapılan ödemelerde kesinti yükümlülüğüne ilişkin yaklaşımını göstermektedir. Kararın ortaya koyduğu sonuçlar şöyle özetlenebilir:
- Yabancı platformdan internet reklamı alan ve kesinti yapma mecburiyeti bulunan kurumların ödemeleri, çoğunluk görüşüne göre yüzde 15 kesintiye tabidir.
- Çoğunluk, iş yeri kavramını fiziki mekânla sınırlamamış; Türkiye’den erişilen web sayfası ve mobil uygulamayı da iş yeri olarak nitelendirmiştir.
- Yabancı şirketin Türkiye’de iş yeri açıp açmadığı ya da işe başlama bildiriminde bulunup bulunmadığı, ödeme yapanın kesinti sorumluluğunu etkilememektedir.
- İhtirazi kayıtla beyan, davanın açılmasına imkân vermiş; ancak iade talebi esastan reddedilmiştir.
- Anayasaya aykırılık tartışması karşı oyda canlı tutulmuştur; bu itiraz ileride farklı bir dosyada yeniden gündeme gelebilir.
Mevzuat cephesinde de alan genişlemektedir: KVK 30. maddesinin birinci fıkrasına 7524 sayılı Kanunla eklenen (e) ve (f) bentleri, aracı hizmet sağlayıcılarının ödemeleri ile Cumhurbaşkanınca belirlenen sektörlerde yapılan ödemeler için de kesinti imkânı getirmiştir. Konunun genel çerçevesi reklam ve dijital pazarlama ödemelerinde stopaj ve dar mükellefiyet rehberlerinde anlatılmıştır. Yurt dışı ödemelerde kesinti oranına ilişkin bir başka karar için VDDK 2025/6 yazısına bakılabilir.
❓ Sıkça sorulanlar
Yabancı reklam şirketinin Türkiye'de ofisi yoksa kazancı nasıl Türkiye'de elde edilmiş sayıldı?
Kesinti oranı ne kadar ve hangi dönemden beri uygulanıyor?
Dijital hizmet vergisi ödeniyor olması kesintiyi engellemez mi?
Karşı oy kararın sonucunu değiştirir mi?
Detaylı bilgi ve hukuki destek için Savun Hukuk & Danışmanlık ile iletişime geçebilirsiniz. İletişim bilgileri iletişim sayfasında; vergi hukukuna ilişkin diğer Danıştay kararları Emsal Kararlar sayfasında yer almaktadır.
Bu yazı genel bilgilendirme amacı taşır; içerik, Danıştay 3. Dairesinin mevzuat.adalet.gov.tr üzerinden yayımlanan temyiz kararından derlenmiştir. Karar metninde taraf adları anonimdir. Kararda varılan sonuç, somut dosyadaki dönem, beyan ve ödeme türüne dayanır. Benzer görünen bir uyuşmazlıkta sonuç; ödemenin niteliğine, uygulanacak mevzuat değişikliklerine, ikili vergi anlaşmalarına ve yargı mercilerinin değerlendirmesine göre farklılaşabilir. Yazı esas alınarak yapılan beyan, başvuru ve davalardan Savun Hukuk sorumlu tutulamaz.




